Discussion:
Familie Buch gaat gebukt onder leugens
(te oud om op te antwoorden)
F***@hotmail.com
2018-01-03 12:15:27 UTC
Permalink
Raw Message
http://www.bndestem.nl/regioportal/BNS/0,2622,1347-Cultuur-Nieuws!KCE!__1348
732_,00.html#_
Familie Buch gaat gebukt onder leugens
Door Leo van der Velde
Dinsdag 03 december 2002 - AMSTERDAM - Boudewijn Büch heeft nooit in een
psychiatrische jeugdinrichting gezeten. Ook had hij geen gestorven zoon.
Zijn
vader heeft geen zelfmoord gepleegd. De media geven een totaal verkeerd
beeld
van de overleden schrijver. Patrick Buch is verbaasd dat zijn broer - vooral
na
zijn dood - zoveel vrienden heeft.
'Boudewijn zat in een onomkeerbaar proces van pathologisch liegen.'
(Foto: Klaas Koppe)
http://tinyurl.com/38eb
De familie Buch is bedroefd en kwaad tegelijkertijd. Over alle verhalen en
nog
meer op alle mensen die zich nu opwerpen als Boudewijns vrienden. "Bij
Barend
en Van Dorp, in de kranten en tijdschriften, iedereen roept dat ze hem goed
hebben gekend. "De meeste verhalen rond 'Boud' zijn niet eens waar. Ook al
zijn
sommige door hem zelf in de wereld gebracht", zegt broer Patrick Buch. Buch
zonder trema, want die had Boudewijn toegevoegd om de familienaam een Duits
aureool te geven. Patrick noemt het een leugen dat Boudewijn een
'bloedhekel'
aan zijn moeder had.
"Verschrikkelijk voor haar. Ze is 81 jaar en kapot van zijn dood. Ze was dol
op
hem en hij op haar. Nu moet ze lezen dat mijn vader Pools-joods was en zij
Italiaans-joods. Dat mijn vader zelfmoord heeft gepleegd en dat Boudewijn
een
gestorven zoon had. Allemaal niet waar. Mijn vader is in 1975, na al eerder
een
hartinfarct te hebben gehad, aan een hartstilstand overleden."
Ook heeft Boudewijn nooit in een inrichting gezeten; hij is op 7-jarige
leeftijd op advies van de schoolarts wel zes weken naar een katholiek
vakantiekamp in Vught geweest. "De mensen die zich nu vrienden noemen,
putten
die informatie uit zijn roman Het dolhuis. Hij heeft nooit een gestorven
zoon
Mickey gehad, maar dat halen ze dan weer uit De kleine blonde dood", aldus
Buch, die smalend spreekt van een Pim Fortuyn-effect. "Vooral geliefd na je
dood."
Patrick heeft in Leiden een communicatieadviesbureau maar woont nog steeds
in
Wassenaar. Hij is in Voorschoten benzine gaan tanken, omdat hij in het dorp
wordt aangesproken door Wassenaarders die ineens allemaal bij zijn overleden
broer in de klas hebben gezeten. De één herinnert zich Boudewijn Büch als
een
briljante leerling op de Van Heeckerenschool die een hele dag voor de klas
ging
staan als een onderwijzer ziek was. Een vijftiger uit dezelfde klas die twee
bankjes achter de schrijver heeft gezeten, spreekt van een niet zo slimme,
ziekelijke, eenzame jongen.
"Eenzaam, dat is waar", zegt Patrick Buch. "We waren een doorsnee gezin en
een
scheiding betekende in die tijd nogal wat in zo'n dorp. Overigens zijn mijn
ouders niet in 1958 gescheiden, zoals Boudewijn beweerde, maar pas in 1963.
En
tegen de wil van mijn vader, want die was streng katholiek."
Oorlogstijd
Na het vertrek van haar man moest mevrouw Buch zorgen voor zes zonen.
Patrick
M.A., de vijfde zoon, is acht jaar jonger dan Boudewijn, die in 1948 werd
geboren. Net zo gedreven pratend als zijn broer doet hij in Hotel Duinoord
zijn
verhaal. Halverwege vraagt hij Wietske en Bobbie, zijn twee witte terriërs,
'rustig te zijn'. De honden willen uit en na een wandeling door de duinen
kijkt
Patrick naar het strandpaviljoen bij de Klip. Boudewijn werd daar nog eens
gefilmd en gevraagd naar de oorlogstijd.
Patrick perst eerst zijn lippen op elkaar voor hij daarover wat wil zeggen.
"Mijn vader heeft nooit actief bij het verzet gezeten en ook niet na de
oorlog
in een toneeluniform gelopen om Duitse toeristen te bekeuren. Hij kwam uit
Den
Haag, werkte bij de gemeente en trouwde in 1942 met mijn moeder om te
ontkomen
aan een eventuele tewerkstelling in Duitsland.
Buch zegt dat de familie gebukt gaat onder de leugens die nu de ronde doen.
"We
hebben er allemaal last van. Toen mijn vader hertrouwde, gaf hij zelf aan
geen
behoefte meer te hebben aan onze bezoeken. Daarna heeft vrijwel niemand hem
nog
gezien."
Miljoenen
Na het overlijden van zijn vader zei Boudewijn Büch tegen mensen als
neerlandicus dr. Harry Prick en prof. F. Bastet dat de zoons miljoenen
guldens
hadden geërfd. "We hebben allemaal zevenhonderd gulden gekregen. Daar gaat
het
niet om, maar toen ik mijn broer met dat verhaal confronteerde, viel dat
slecht. Er was geen sprake van ruzie of haat", voegt Patrick er nadrukkelijk
aan toe.
"Maar we vermeden alle contact, want hij kwam nog wel bij mijn moeder. Zo
ging
dat altijd. Boudewijn had steeds een nieuwe kring van mensen om zich heen
tot
er nieuwe vrienden bij kwamen. Als hij daar geen vat op kon krijgen,
verdween
hij voorgoed uit hun leven en koos andere kennissen. Vaak vergat hij ook
gewoon
mensen. Begin jaren tachtig heb ik hem daarmee geconfronteerd. Hij heeft me
alleen aangekeken en koos ervoor niets meer van zich te laten horen.
Boudewijn
zat in een onomkeerbaar proces van pathologisch liegen. En als iemand dat
merkte, dan wendde hij zich af."
Patrick vertelt zonder wrok en zonder te oordelen omdat hij zeker weet dat
zijn
broer daar erg onder gebukt ging. "Nogmaals, zijn eenzaamheid veroorzaakte
hij
zelf. Die nachtelijke gedrevenheid. Ik ben geen psychiater, maar ik zou het
wel
uitgezocht willen zien. Ik denk dat zulke eenzaamheid komt doordat die
mensen
ook verlatingsangst hebben. Zich niet willen hechten, geen vrienden kunnen
hebben, omdat ze bang zijn gekwetst te worden. Boudewijn creëerde een wereld
die niet bestaat. Toch was ik waanzinnig gek op hem en hij op mij, zijn
jongere
broertje."
Gifkast
Patrick zegt dat zijn beroemde broer alles deed om aandacht te krijgen.
"Toen
hij zestien was, reed hij bestellingen voor de apotheek. Dan nam hij
allerlei
dingen mee die hij op zijn kamertje bewaarde in een afgesloten gifkast. Zijn
klasgenoten kwamen dan kijken. Tijdens de oorlog in Vietnam merkten we niet
of
hij nou voor of tegen was. Toch kwam hij thuis met Amerikaanse
telefoonboeken
en daar scheurde hij pagina's uit. Of we maar even brieven wilden schrijven
naar wildvreemde mensen om te protesteren. Dan stond hij in het middelpunt,
maar dan hoorde je er niks meer over."
"Hij probeerde altijd dingen te weten die een ander niet weet. Bij Barend en
Van Dorp zitten vaak mensen aan tafel die niet door enige kennis worden
gehinderd. Dan is het leuk om te vertellen over een boek over dodo's uit
1903.
De breuk met ons als broers was onvrijwillig, uit den node geboren. Je kunt
het
niet met elkaar eens zijn, maar hij zocht het dan in een oplossing van
elkaar
vermijden. Hij moest wel zo zijn, maar puur uit lijfsbehoud. Boudewijn
leefde
het liefst in een wereld zoals hij die in zijn romans vertelde. Een somberte
die hij nodig had."
In mijn bezit de veldslag naar Moskou tussen`1812 febr 1813
Sietse Vliegen
2018-01-12 17:37:28 UTC
Permalink
Raw Message
Die post komt net binnen. Na de jouwe. Glasvezel?
Post by F***@hotmail.com
In mijn bezit de veldslag naar Moskou tussen`1812 febr 1813
Zo hé, dat riekt naar voorkennis.

Loading...